Hoofd- natuurEen gemengde boerderij in Schotland waar Moeder Natuur haar eigen ding doet

Een gemengde boerderij in Schotland waar Moeder Natuur haar eigen ding doet

Krediet: Alamy Stock Photo
  • Landbouw leven

Een nieuwe maandelijkse column van Jamie Blackett vertelt ons over de wisselvalligheden van het leven op een gemengde boerderij in Schotland.

Wat voor weer het ook is, Moeder Natuur gaat gewoon door met zijn werk. Hartverscheurende aanblik van het jaar was een kippenfazant die op 7 september de weg overstak met zeven dagen oude kuikens. Ze moet door het natte weer hebben gezeten om ze de wereld in te brengen op een moment dat hun overlevingskansen zo statistisch zo dicht mogelijk bij nul zouden liggen. Ik denk graag dat ze al een of twee broedsels met succes heeft grootgebracht, maar ze had zeer waarschijnlijk het hartzeer ervaren van het verliezen van ze aan de kraaien.

Lange gewassen van tarwe bijna klaar voor oogst het groeien op een gebied in de Venen Zuid- van Lincolnshire dichtbij Bourne, Zuid-Lincolnshire, het UK

Een gelukkiger gezicht die week was een nest zwaluwen op het punt van vluchten. Er is een kans dat ze met de eerlijke wind naar het oosten van Transvaal komen, en ze zijn zeker een derde broed.

Het lijkt een bumperjaar te zijn geweest voor kikkers, padden en wespen. De laatste hebben een bijzondere uitdaging gepresenteerd met een duidelijke neiging om zich te vestigen op de daken van onze vakantiehuizen. Er is iets troostends in de oudtestamentische plagen, waaruit blijkt dat deze bizarre natuurlijke populatieboom niet nieuw is.

De hagen kreunen van haviken, wat ik heb gehoord is een voorloper van een zware winter, maar is waarschijnlijk een herinnering aan de perfecte omstandigheden voor bloesem in die mooie lente die we hadden, nu bijna vergeten. Andere studenten van weersverhalen wezen opgewonden op de ganzen die we begin september af en toe in de parochie zagen, maar dit zijn ingezeten greylags, geen roze poten, en ik denk niet dat hun zomers in het VK van invloed kunnen zijn op de winter.

'Oogst 2019 blijft belichaamd in grijze haren en rimpels'

Beginners herinneren zich misschien heel milde winters toen abnormale hoeveelheden oude mensen aan Magere Hein ontsnapten.

Ik kende leraren die huiverden bij het oproepen van een bijzonder recalcitrante jaargroep. Boeren, misschien meer dan enig ander beroep, hebben echter altijd herinneringen aan slechte jaren bij zich.

Deze jaren worden bepaald door oogsten in landbouwhuishoudens. In een natte augustus draagt ​​de pers letters in de trant van 'Het is slecht, maar niet zo erg als 19 ** toen we de maaidors verzanden en het pas in mei konden uitgraven'. Lezers proberen elkaar te overtreffen met hartverscheurende verhalen van wee, die bijdragen aan de algemene angst.

De oogst van 1985 verwoestte bijna mijn vader - hij verwees er nog steeds naar toen hij meer dan 30 jaar later stierf. Ik blijf nachtmerries hebben rond 2012, toen de tarwe zwart werd en het graan in het veld schudde, zodat het, terwijl je er doorheen liep, klonk als het geklets van een douche: het geluid van verloren geld.

Aannemers hadden een slechte tijd met boeren die smeekten om te komen. Het hielp niet dat het graan nooit hard werd; het ging van zacht en 'te vroeg om te snijden' naar spruiten in het oor binnen enkele uren. Wrijvend tussen de palmen van mijn handen bleven vertelgroene strengen tarwegras over die me tot het snel sneden.

We voelden ons verlaten dat jaar, de laatste nagel in de kist was de aankondiging van de Harvest Festival-service. Ik moest de minister erop wijzen dat veel van zijn parochianen hun oogst nog moesten beginnen, laat staan ​​om het af te maken, maar het ging toch door, ondanks dat er weinig te danken is aan de Almachtige: nog een scheur in de stof die zich bij die bepaalde zittende voegde aan zijn gemeente.

Toen de moesson in augustus toesloeg en we de Caribische kruiden in de wind bijna konden ruiken, was er een zinkend gevoel van hier-we-gaan-weer. Het was 'pakkend' tot op de dag dat we het laatste veld lentetarwe op 14 september maaiden. Net als bij andere natte jaren was ik hulpeloos om iets te doen, terwijl boze wolken over me heen vielen.

Natte berghaas (Lepus Timidus) zittend op een heuvel in de zomer na een regenbui.

De komst van moderne weersvoorspellingen heeft de zaken alleen maar erger gemaakt; tenminste onze voorouders konden zichzelf troosten met misplaatst optimisme. Ze zouden kunnen denken dat het morgen een mooie dag zou kunnen zijn, gelukzalig onwetend van de online 10-daagse voorspelling van de BBC die elke dag regen toont, ondersteund door lugubere blauwe en groene beelden die de Atlantische Oceaan oversteken.

Oogst 2019 blijft belichaamd in grijze haren en rimpels en in sporen op velden die jaren kunnen duren om te verschuiven, maar het is verbazingwekkend hoe snel zorgen over graanvocht en gewasopbrengsten worden vervangen door de urgentie om de gewassen van volgend jaar te vestigen. Versnel de ploeg.

Jamie Blackett-boerderijen in Dumfries en Galloway. Hij is de auteur van 'Red Rag to a Bull: Rural Life in a Urban Age' (Quiller).


Categorie:
Down to a tea: de beste theewinkels in de Cotswolds
Een van de minst bekende landhuizen van John Nash komt op de markt